કવિતાનો ‘ક’

ચાલ આકાશમાં ઊડીને આવીએ,

એક તારાને તો ચૂમીને આવીએ.

જૂની છે એ ખબર, ચાંદમાં દાગ છે,

દોસ્ત! એ પૂર્વગ્રહ મૂકીને આવીએ.

કેમ નડતર થયું ચાંદને મારગે,

એ ગ્રહણને જરા પૂછીને આવીએ.

ભોંય ભેગાં થયા આપણાં સ્વપ્ન સૌ,

લાગણીના બળે ઊઠીને આવીએ.

રોજની આ તડપ, ને વ્યથાની કથા,

થાય છે, આ બધું ભૂલીને આવીએ.

(ગાલગા ગાલગા ગાલગા ગાલગા)

                                           સુનીલ શાહ

છોડી દે તું, એ દર્પણ છે,

દિલની એને ક્યાં સમજણ છે ?

જે સળગે છે ભીતર એ તો,

કોઈ પીડાનું કારણ છે.

જોયું તારી આંખોમાં જે,

પળપળ અવઢવનું પ્રકરણ છે.

જોઉં દુનિયા જૂના ચશ્મે,

ભ્રમણા છે કે આ ઘડપણ છે ?

આવે છે ઘરમાં એક કોયલ,

જાણે સૌ સાથે સગપણ છે !

(ગાગાગા ગાગા ગાગાગા)

સુનીલ શાહ

ચાલ પાછો પ્રહાર કર આજે,

ને સળગતો વિચાર કર આજે.

ફૂલનો હાર ગૂંથી બેઠો છું,

પ્રેમનો એકરાર કર આજે.

રેતથી ઘર બનાવીને જો તું,

કાલનો એતબાર કર આજે.

આમ તારા નયનને ના ભીંજવ,

સાંજને તું સવાર કર આજે.

હાથમાં તો મહેંદી લાગી છે,

પ્રીત છે, તો *કરાર કર આજે.

(ગાલગા ગાલગાલ ગાગાગા)

સુનીલ શાહ

(*કરાર–કબૂલાત)

શબ્દને ઢાળી ગવાતું હોય છે,

મૌનને માણી લખાતું હોય છે.

જન્મ કે મૃત્યુ સહજ ક્યાં હોય છે?

હર વખત તેમાં રડાતું હોય છે.

યાદ આવે તું વરસતા વાદળે,

ને મીઠું સપનું મઢાતું હોય છે.

કોતરે છે ટાંકણું સંજોગનું,

એટલે જીવન ઘડાતું હોય છે.

(ગાલગાગા ગાલગાગા ગાલગા)

કાલની ચિંતા કરીએ, આજનું શું?

ભીતરેથી ઊઠતા એ સાદનું શું?

મોતનું તો આવવું ક્યાં નક્કી છે પણ,

તારલા ખરતાં રહે તો આભનું શું?

સાવ વિખૂટા થઈ જઈએ મંઝિલથી,

તો નજાકતથી વળગતી આશનું શું?

કીધું છે યમરાજને તું આવ જલદી,

મૂળિયાં છૂટી ગયા છે, ડાળનું શુ?

તારી કવિતાનું તો વળગણ છે મને, પણ

કાફિયે સંતાઈ બેઠા રાઝનું શું?

(ગાલગાગા ગાલગાગા ગાલગાગા)