કવિતાનો ‘ક’

સાદ આજે ઉધાર લઈ આવો,

આમ ડૂમાને બ્હાર લઈ આવો.

આ વિકસતા અગાધ રણ વચ્ચે,

ચોતરફ જળની ધાર લઈ આવો.

જ્યાં તમસનો મુશાયરો જામ્યો,

ત્યાં જ ચાલો, સવાર લઈ આવો.

લ્યો, ફરી વેદનાની ક્ષણ આવી,

સ્નેહભીનો વિચાર લઈ આવો.

આજ, સંવેદના ચકાસી લઉં,

લાગણી પર પ્રહાર લઈ આવો.

કેટલાં જન્મની તરસ છે, આ ?

એક ઝરણું ધરાર લઈ આવો.

સુનીલ શાહ

અમારે તો બસ, એ સહારોય કાફી,

કે, સૂરજ નહીં તો સિતારોય કાફી !

જરૂરી નથી કે, પ્રણય હોય વાચાળ,

હૃદયથી થતો એક ઈશારોય કાફી !

ભરી આશ ખોબે, અમે ઊભા કાંઠે,

આ જળ સાથે, થોડો પનારોય કાફી !

કસોટી ક્યાં ઓછી છે, આ જિંદગીમાં ?

સફળ થાવા, નક્કર વિચારોય કાફી !

દિશાઓ બધી જો ફરી જાય તો શું ?

ધરા પર અમારો ઈજારોય કાફી !

સુનીલ શાહ

નિરાકારથી કોઈ આકાર થઈ જાય,

તો, પથ્થર સરેઆમ અવતાર થઈ જાય !

સતત દોડવું એટલે ‘હાંફવાનું’ ?

પછી તો, તણખલાંનો પણ ભાર થઈ જાય !

બને બંધ, જો આંસુનાં પૂર પર, તો–

પ્રતીક્ષાની વેળાનો વિસ્તાર થઈ જાય !

ઉઝરડાય  ઉજવી લઈએ હૃદયથી,

ભલે, લોહીભીનો એ શણગાર થઈ જાય !

રદીફો’ને આ કાફિયા ઊઘડે જ્યાં,

બધી ઝંખનાઓનો આધાર થઈ જાય !

સુનીલ શાહ

હવા જોઈ વાદળ બની જાઉં છું હું,

કદી સાવ કાગળ બની જાઉં છું હું.

શ્વસી તો રહ્યો છું ફૂલોના એ સ્પર્શે,

ને તક જોઈ ઝાકળ બની જાઉં છું હું.

અગર આંખને જો સજા‘વી પડે તો,

ઘણીવાર કાજળ બની જાઉં છું હું.

સમજ છે, ને રસ્તો સરળ છે, છતાંયે

કદી કોઈ આગળ ‘બની’ જાઉં છું હું.

દિલો જોડવાની શરત મારીએ ત્યાં–

ઘણીવાર અટકળ બની જાઉં છું હું.

સુનીલ શાહ

મને થાય છે, એ કદી આવશે,

ને કૂંપળ ફરી ફૂટવા લાગશે.

અમે મ્હેંક લાવ્યા હતા ફૂલની,

હતું કે, હવા કોઈ આપી જશે.

પ્રતીક્ષા તો હદથી વધારે કરી,

મિલન તો હવે શું જનાજે થશે ?

સળગવું હતું તોય સળગાયું નહીં,

અગન ઠારવા કોઈ આવ્યું હશે ?

આ સૂરજ તો હમણાં જ ડૂબી જશે,

રહ્યું એટલું સઘળું આપી જશે.

(લગાગા લગાગા લગાગા લગા)

સુનીલ શાહ

સમયના ઘાવ હિસ્સેદાર રાખ્યા છે,

અમે આ શ્વાસને નાદાર રાખ્યા છે.

પળેપળ સાવ ખાલી થાઉં છું તેથી,

સતત ભીતરને ભરવા દ્વાર રાખ્યાં છે.

ઉખેડી નાંખી સઘળાં બંધનો આજે,

બધા સંબંધ બારોબાર રાખ્યા છે.

વિચારો જયાં અગન આપી ડરાવે, ત્યાં–

વરસતાં વાદળો બે–ચાર રાખ્યાં છે.

કબૂતર, કીડી કે હાથી…બધું સરખું…!

ખુદાએ જીવ ક્યાં સાકાર રાખ્યા છે ?

(લગાગાગા લગાગાગા લગાગાગા)

સુનીલ શાહ

હથેળી ખોલીને તું જો, બધી રેખા ફળી છે ક્યાં?

લખાઈ એટલી વાતો કદી સાચી પડી છે ક્યાં?

અચાનક કોઈ આવ્યું ને, વ્યથા છોડી ગયું કેવી..!

ભરેલી લાગણીઓને વરસવાની ઘડી છે ક્યાં?

સમાવ્યું એટલું ભરચક, કે છલકાયું દરદ આંખે,

રગેરગમાં ફરે છે જે, એ પીડાને ગણી છે ક્યાં?

સમય, સંજોગથી પર તો કશું હોતું નથી અંતે,

છતાં વરસો પછી પણ જો, લીટી લમણે પડી છે ક્યાં?

ભરીને ડૂમો બેઠું જે, અજાણ્યું કોઈ વાદળ છે,

જરા વરસી જુએ થોડું, પછી ઓળખ નવી છે ક્યાં?

(લગાગાગા લગાગાગા લગાગાગા લગાગાગા)

સુનીલ શાહ

સાથ દે તો તમસ પી જોઉં હું,

સૂર્યને આમ માપી જોઉં હું.

વેદનાની અમીરી ઊગે જયાં, 

ત્યાં દિલાસાઓ આપી જોઉં હું.

અડચણો આવે સામટી તો પણ,

પ્રેમનો પંથ કાપી જોઉં હું.

આંખો તારી હજીયે છલકે છે,

થાય, આખી નદી પી જોઉં હું.

વીજની જેમ ચમકીને ઝટઝટ

મેઘના અર્થ માપી જોઉં હું.

(ગાલગા ગાલગાલ ગાગાગા)

સુનીલ શાહ

બીજાની પાંખો કાપી ઊડે, કેવો છે આ માણસ..!

પાછો આખેઆખું નભ ઘૂમે, કેવો છે આ માણસ..!

પથ્થરને ઠોકર મારી ખુદને ઘાયલ કરતો જાશે,

ને ઘાંટા પાડી ઘાને ચૂમે, કેવો છે આ માણસ..!

પોતાના ઘરને તો જંગલ..જંગલ સમજે છે સાલો,

ને વાનરની જેમજ કૂદે, કેવો છે આ માણસ..!

ભ્રષ્ટાચારી થૈ નોટોના બંડલ ગજવે ઘાલે ને,

ઈશ્વરની માફક પૈસા પૂજે, કેવો છે આ માણસ..!

બીજાની લીટી નાની કરવા ગોરખધંધા માંડે,

ને પોતાનું કદ દેખી ફૂલે, કેવો છે આ માણસ..!

સંબંધો તો પૈસાની મીટરપટ્ટીથી માપે છે,

માપે, નોંધે ને પાછો ભૂલે, કેવો છે આ માણસ..!

(છંદ વિધાનઃ ગાગાગાગા ગાગાગાગા ગાગાગાગા ગાગાગા)

સુનીલ શાહ

હું એટલું માંગુ કે તું હરપળ મળે

આંખો ઉઘાડું ને કદી ઈશ્વર મળે.

પરવા નથી કરતો હવે આ આંસુની,

છો દર્દ આવી, મન ભરી પળપળ મળે.

જો, આ તડપ, ઘૂટન, ને પીડાસમ સફર,

કોઈને જળ તો કોઈને મૃગજળ મળે.

આપે જો કારણ તો વિરહનું આપજે,

ચાતક સમી કોઈ નજરનું બળ મળે.

ગઝલો ફરી પાછી લખાશે યાદની,

એથી ભલે સમજણ યા તો અટકળ મળે.

(ગાગાલગા ગાગાલગા ગાગાલગા)