કવિતાનો ‘ક’

નિરાકારથી કોઈ આકાર થઈ જાય,

તો, પથ્થર સરેઆમ અવતાર થઈ જાય !

સતત દોડવું એટલે ‘હાંફવાનું’ ?

પછી તો, તણખલાંનો પણ ભાર થઈ જાય !

બને બંધ, જો આંસુનાં પૂર પર, તો–

પ્રતીક્ષાની વેળાનો વિસ્તાર થઈ જાય !

ઉઝરડાય  ઉજવી લઈએ હૃદયથી,

ભલે, લોહીભીનો એ શણગાર થઈ જાય !

રદીફો’ને આ કાફિયા ઊઘડે જ્યાં,

બધી ઝંખનાઓનો આધાર થઈ જાય !

સુનીલ શાહ

હવા જોઈ વાદળ બની જાઉં છું હું,

કદી સાવ કાગળ બની જાઉં છું હું.

શ્વસી તો રહ્યો છું ફૂલોના એ સ્પર્શે,

ને તક જોઈ ઝાકળ બની જાઉં છું હું.

અગર આંખને જો સજા‘વી પડે તો,

ઘણીવાર કાજળ બની જાઉં છું હું.

સમજ છે, ને રસ્તો સરળ છે, છતાંયે

કદી કોઈ આગળ ‘બની’ જાઉં છું હું.

દિલો જોડવાની શરત મારીએ ત્યાં–

ઘણીવાર અટકળ બની જાઉં છું હું.

સુનીલ શાહ

મને થાય છે, એ કદી આવશે,

ને કૂંપળ ફરી ફૂટવા લાગશે.

અમે મ્હેંક લાવ્યા હતા ફૂલની,

હતું કે, હવા કોઈ આપી જશે.

પ્રતીક્ષા તો હદથી વધારે કરી,

મિલન તો હવે શું જનાજે થશે ?

સળગવું હતું તોય સળગાયું નહીં,

અગન ઠારવા કોઈ આવ્યું હશે ?

આ સૂરજ તો હમણાં જ ડૂબી જશે,

રહ્યું એટલું સઘળું આપી જશે.

(લગાગા લગાગા લગાગા લગા)

સુનીલ શાહ