-ખૂબ સુંદર વિચાર… ગઝલમાં હવે ઊંડાણ ખાસ્સું વર્તાવા માંડ્યું છે, મિત્ર! સતત ઉપર ઊઠતા રહો એવી શુભકામનાઓ..

છંદની બાબતમાં હેમંતભાઈ સાથે હું સહમત છું. છંદ-શુદ્ધિનો આગ્રહ હંમેશા રાખવો જ. ફલાણા સિદ્ધહસ્ત શાયરો છંદની સીમાઓ અતિક્રમી જાય છે તો હું શું કામ નહીં નો પૂર્વગ્રહ વિકાસના રસ્તાની આડખીલી સમાન છે. જો તોડવા જ હોય તો પછી છંદની જરૂર જ શા માટે? મારી નજરે એ જ શાયર સિદ્ધહસ્ત શાયર છે જે મૃત્યુ પર્યંત પોતાને નવોદિત જ ગણીને દરેક કૃતિ પાછળ એજ મહેનત કરતો હોય જે પહેલી કૃતિ પાછળ કરી હોય…

gr88888

રોજની આ તડપ, ને વ્યથાની કથા,

થાય છે, આ બધું ભૂલીને આવીએ.

કલ્પનામાંથી વાસ્તવીક્તા પળ ઝળકે છે.

આમાં આરંભ આકાશના ઉંડાણે જઈને છેક તારાને મધુર સ્પર્શ કરી આવવાની વાત હતી. ત્યાંથી ચંદ્ર જેટલે નજીક આવવાનું થયું. જ્યાં ચંન્દ્રના ડાઘની વાત અને “જવા દોને કોઈની વાતમાં શું પડવું ?” કે “એવા પુર્વગ્રહો વળી ક્યાં રાખવા ?” એવી વાત કરી. તોય જતાં જતાં (આમ તો પાછાં વળતાં વળતાં !) વળી ચન્દ્રના ગ્રહણની ચીંતાય કરી લીધી; પણ છેવટ માનવ સહજ રીતે ચન્દ્ર પરથી પોતાના જ પ્રશ્નો ઉપર આવી જઈને રોળાઈ ગયેલાં સ્વપ્નની નીરાશામાંથી ઉભા થવાની અને છેવટે
આ બધી પળોજણો ત્યાં જ મુકીને આવતાં રહેવાનું બને છે !!

આકાશી સફર આમ તો ચુમવાની વાતથી નક્કર ધરતી પર આવી જવાની કથા બની રહે છે !! આવો એક ક્રમ સહજતાથી ઉભો થયેલો જોવા મળ્યાનો આનંદ થયો છે.

હેમંતભાઈની વાતે સહમત છું. એ ક્ષતીઓ છે જ. પણ હવે સર્જકો લઘુ-ગુરુની કે માત્રાની ગણતરીઓની પરેજી પાળતા નથી ! એમને એમની સત્તાઓ એમને મુબારક !!

સરસ રચના છે સુનિલભાઈ!

છંદ આ એક-બે જગ્યાએ તૂટે છે એમ લાગે છેઃ

બીજા શેરમાં “પૂર્વગ્રહો” નું માપ “ગાગાલગા” લીધું છે પણ ઉચ્ચારની દ્રષ્ટિએ એનું માપ “ગાલલગા” વધું યોગ્ય લાગે છે.

ચોથા શેરની પહેલી પંક્તિમાં “સ્વપ્નો” શબ્દ વપરાયો છે એના સ્થાને ગાલગા માપમાં કશુંક હોવું જોઈએ, જેમ કે “સ્વપ્ન સૌ”